این نوع کودک آزاری هنگامی صورت می گیرد که رفتار بزرگسال در ارتباط با کودک، به شکل مستمر صورت می گیرد و باعث ترس و وحشت در کودک، احساس شرم، آزردگی و تنهایی او همراه با فروکش کردن احساس ارزشمندی در کودک می گردد.

 این رفتارها شامل:

* انتقادهای مکرر، آزار و مسخره کردن، تحقیر و خُرد کردن کودک

* فریاد و داد زدن های مکرر به کودک

* بی محلی و کم محلی به کودک و از زیر کمک و یاری کودک طفره رفتن

* صدا کردن کودک با نام های تحقیرکننده، و خجالت زده کردن کودک، بخصوص در حضور دیگران

* تهدید به کتک زدن و تنبیه جسمی و تهدید به رها کردن کودک

* مواجه کردن کودک به آزارهای خانگی ( Domestic violence)

* تشویق کودک به کارهای خلاف و غیر قانونی

* بی محلی کردن دائم و عدم نشان دادن مهر و محبت به کودک

* نشان ندادن عشق و علاقه به کودک یا تهدید به نشان ندادن عشق و علاقه به او

 هنگامی که کودکان این رفتار را تجربه می کنند، احساس بی ارزشی و بی قابلیتی در مورد دوست داشته شدن می کنند و دچار کمبود اعتماد بنفس می شوند.

 

بی توجهی، فروگذاری، اهمال و سهل انگاری

 

این نوع کودک آزاری هنگامی رخ می دهد که پدر و مادر ناتوان یا بی علاقه به ایجاد محیطی هستند که کودک بتواند در آن رشد طبیعی داشته باشد. کودکان می توانند به روش های زیر، مورد بی توجهی قرار بگیرند:

* کودک به اندازه ی کافی غذا، لباس، نظافت و محلی برای زندگی نداشته باشد.

* کودک وسائل مورد نیازش را در موارد درمانی، پزشکی، دندانپزشکی و دیگر نیازهایش را برای سلامتی نداشته باشد. این موارد شامل نداشتن دارو برای سلامت و بهداشت نیز می باشد.

* کودک جوان که به حال خود تنها گذاشته شده یا به اندازه ی کافی مورد نظارت و رسیدگی قرار نگرفته باشد.* وسایل خطرناک در دسترس کودک باشند و یا در محل زندگی کودک، بدون نظارت بزرگسالان، در شرایط خطرناک قرار گرفته باشد.

* در مواردی که نیاز کودک به توجه، گوش فرا دادن به نیازها و احساسات او هرگز برآورده نمی شوند و کسی برای کودک وقت نمی گذارد و یا به او گوش نمی سپارد.

* کودک به مدرسه فرستاده نمی شود و یا وسایل آموزش در اختیار او قرار نمی گیرد.

* کودک به حال خود رها شده و نیازهای او برآورده نمی شوند.

 

 

ترجمه: دکتر سوسن قائمی