معمولن این تجاوزها توسط آشنا، فامیل و یا حتا یکی از افراد خانواده که مورد اعتماد زیاد خانواده هست، انجام می گیرند!

نداشتن تجربه و دانش کافی بچه ها باعث می شود که با شنیدن حرف هایی از قبیل:

* ما فقط داریم یه بازی مخصوص می کنیم که باید بین خودمون بمونه و به هیچکس نگیم.

* اگه بدن همو ببینم عیبی نداره.

* اگه به کسی بگی من باهات بازی کردم...

تن به این بی حرمتی به بدن بشود و عمری را با مشکلات روح و روانی همراه کند. گاهی این مشکل، در بزرگسالی به صورت دیگری خود را بروز می دهد. این واکنش می تواند بصورت تجاوز به دیگری باشد و یا حس بد و منفی نسبت به خود! 

این اشخاص گاهی خود را مقصر می دانند و تا زمانی که با یک روانکاو صحبت نکند، درمان نمی یابد و زندگی عادی نخواهد داشت.

نقش پدر و مادر هر کودکی، بزرگترین و اولین اثر را در مورد این مهم دارد. پدر و مادر باید به کودک خود یاد بدهند که جای خصوصی بدنشان را هیچکس بجز دکتر هنگام معاینه ی پزشکی، نباید ببیند. که آن هم باید در حضور پدر یا مادر باشد چون بدن انسان قابل احترام است و کاملن شخصی و خصوصی.

دومین کاری که آنها می توانند انجام بدهند، اعتماد به حرف کودکان است و نزدیکی روابط در مورد اینکه اگر مورد آزار قرار گرفتند، به آنها مراجعه کنند و شخص متجاوز را معرفی کنند. از عصبانی شدن و دعوا به فرزندان، باید کاملن حذر داشت تا او راحت حرفش را با والدین درمیان بگذارد.

در صورت شکایت فرزندان، نباید به هیچ وجه موضوع را سرسری گرفت. باید آن را پی گیری کنند و با رودررویی با شخص متجاوز، جلوی این کار را بگیرند. برای این کار، داشتن یک رابطه ی نزدیک با فرزندان و اعتماد بینابین لازم است.