برگزیده از خانه ی امن
سمیه رشیدی
در خشونت خانگی تعریف حمایتگری و ترویجگری ارتباطی پیوسته و تنگاتنگ با یکدیگر دارند اگرچه شاید تعریف مشخص و ثابتی برای هر دو وجود نداشته باشد. در واقع این تعریف در هر کشوری با توجه به سابقه نهادهای مقرراتی، پیشرفت تاریخی و فرهنگی و بسته به امکانات موجود در آن کشور متفاوت است.
مداخله حمایت گرایانه در خشونت خانگی براساس مفهوم توانمند سازی و حمایت اجتماعی است به این معنی که حمایت گر به دنبال تجویز راه حل به خشونت دیده نیست، بلکه در تلاش برای توانمند سازی خشونت دیده است به نحوی که او بتواند از میان گزینههای پیش رو، بهترین انتخاب را انجام دهد. در نهایت حمایت گر به دنبال پیوند خشونت دیده با جامعه است، به طوری که او را دیگر به چشم قربانی و مقصر نگاه نکنند.
نقش حمایت گر-ترویج گر در زمینه خشونت خانگی به این برمی گردد که ترویجگر در جستجوی تمام راههای ممکن است تا صدای خشونت دیدگان را به گوش جامعه برساند و از حقوقشان دفاع کند و اگر قرار است تصمیمی برای آنها گرفته شود سعی کند که آرزوها و نگاههای آنها در این تصمیم دیده شود، در این موارد ترویجگر نقش عمدهای در تغییر سیستم موجود دارد.
دامنه مداخله حمایت گرایانه اما میتواند از پیشگیری از خشونت تا بهبود وتغییر وضعیت پیش برود. مداخله میتواند در سطح ابتدایی (مداخله نوع اول)، در سطح میانه و متوسط (مداخله نوع دوم)، و در سطح عالی و پیشرفته (مداخله نوع سوم) باشد. مداخله اولیه شامل پیشگیری از خشونت است، در مداخلات ثانویه هدف جلوگیری از خشونت بیشتر است و مداخله نوع سوم با کاهش عواقب ناشی از خشونت برروی خشونت دیده سروکار دارد. مدت زمان و شدت مداخله متغیر است و وابسته به نیاز خشونت دیده و بستر و امکانات موجود است.
به طور کلی معمولاً سخت است که بدانیم در شرایطی که کسی مورد خشونت قرار گرفته است، بهترین نوع کمک و حمایت چه گونه است، اما معمولاً اطرافیان و گروههای مداخله کننده حامی میتوانند به عنوان تأثیرگذارترین در نظر گرفته شوند. شما میتوانید نقش حمایت گر وترویج گر را با هم داشته باشید و در عین حال که سعی میکنید به طور مستقیم با مراجع در ارتباط باشید و به او کمک برسانید، سعی در تغییر شرایط موجود هم داشته باشید.
در این جا تلاش شده است گروههای حامی را به سه دسته تقسیم بندی کنیم و نقش آنها را براساس موقعیت سازمان، دوست یا خانواده و فعال اجتماعی ترسیم کنیم.
به عنوان سازمان خدماتدهنده:
- از اشکال متفاوت و انواع خشونت آگاه شوید، امکانات و محدودیتهای خود را بهتر بشناسید تا بهتر بدانید که سازمان شما در چه مورد میتواند بهترین خدمات و سرویس را ارائه دهد.
- با سازمانهای بزرگتر و قدیمیتری که سالهاست در این زمینه کار میکنند آشنا شوید، خدمات آنها را بدانید، سعی کنید با آنها رابطه داشته باشید، ارجاع بدهید، و ارجاع بپذیرید و سعی کنید با آن ها پروژههای مشترک انجام دهید.
- از شبکههای محلی حامی اطراف خشونت دیده آگاهی پیدا کنید.
- از متخصصانی که در این زمینه تخصص دارند دعوت کنید که در جلسات ماهانه کارمندانتان شرکت کنند و آنها را آموزش دهند.
- به داوطلبان و کارمندانتان آموزش ترویجگری بدهید و این که چطور میتوانند ترویجگر منع خشونت باشند.
- در مورد منابع موجود اطلاعات کامل به دست بیاروید.
- سیستم درستی برای ارجاع دادن داشته باشید و سعی کنید بانک اطلاعاتی منسجم و قوی داشته باشید.
- در مورد خدمات خود تبلیغ کنید تا شبکههای محلی شما را بیشتر بشناسند.
- بروشورهای اطلاعاتی در مورد برنامه خود درست کنید.
- پوسترهایی علیه خشونت علیه زنان تهیه کنید و تا جایی که میتوانید آنها را پخش کنید: میتوانید در دستشوییهای عمومی، ایستگاههای اتوبوس ومحل های عمومی نصبشان کنید.
- سعی کنید کارتی با شماره سازمانتان را به خشونت دیده بدهید، تا در صورت نیاز با شما تماس بگیرند یا بتوانند مشاوره تلفنی داشته باشند.
- اگر خشونت دیدهای به سازمان شما مراجعه کرد، اطمینان دهید که اطلاعاتش پیش شما امن است و در عین حال سعی کنید برنامه امن برای او تهیه کنید. تا میتوانید به او در همان یک جلسه اطلاعات لازم را در این خصوص بدهید، چرا که ممکن است دیگر نزد شما نیاید. سعی کنید مطمئن شوید در لحظه خطر جانی او را تهدید نمیکند.
- با پلیس محلی رابطه برقرار کنید و سعی در آموزش پلیس داشته باشید.
- هر ازچند گاهی روشهای برخورد و نحوه عمل سازمانتان را مورد ارزیابی قرار دهید.
- سعی کنید خدماتتان را براساس نیاز خشونت دیده تنظیم کنید.
- برنامهها و پروژههای خاصی برای جوانان داشته باشید و سعی کنید آنها را درگیر و همراه سازمانتان کنید.
- ادامه دارد...